Brak produktów w koszyku
Brak produktów w koszyku
Tomasz Ciecierski urodził się w 1945 roku w Krakowie. To wybitny malarz, który studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1971 roku uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej. Już wówczas jego malarski styl wyróżniał się refleksyjnością i eksperymentowaniem. Od 1972 do 1985 roku był wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych, a od 1979 roku prowadził samodzielną Pracownię Rysunku na macierzystej uczelni. Tomasz Ciecierski był znany z pracy jako wykładowca, który miał ogromne znaczenie dla kolejnych pokoleń studentów warszawskiej uczelni.
Ciecierski współpracował z Galerią Foksal w Warszawie oraz galeriami zagranicznymi, m.in. Wetering Galerie w Amsterdamie i Strelow w Düsseldorfie. Jego obrazy prezentowane były w wielu prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki, m.in. Documenta w Kassel (1992), Biennale w São Paulo (1987, 1994), Biennale w Sydney oraz w instytucjach takich jak Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu, Arsenał w Białymstoku czy Galeria Ego w Poznaniu.
Tomasz Ciecierski odbył artystyczne rezydencje w Stedelijk Museum w Amsterdamie (1981,01983) i w Musée d’Art Contemporain w Nîmes (1990-1991). W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Był aktywny od początku lat 90, kiedy jego obrazy i ekspozycja przyciągały uwagę krytyków i kolekcjonerów. Aktualnie można je znaleźć w licznych kolekcjach prywatnych i publicznych, w tym w zbiorach Muzeów Narodowych.
W latach osiemdziesiątych jego twórczość obejmowała eksperymenty z płótnem. Zrezygnował z figuratywnego przedstawiania twórczości na rzecz pejzażu przedstawianego nierzadko na granicy abstrakcji. Artysta znany był z cykli takich jak „Obrazy alogiczne” i „Obrazy niesfotografowane”. Ciecierski łączył malarstwo z innymi mediami, takimi jak fotografia, kolaż czy instalacja, badając proces powstawania obrazu. Tworzył całość z mniejszych form – fragmentów kartek, płócien. Celowo zestawiał ze sobą różne materiały, z których powstawało konkretne dzieło. Jego pejzaże miały charakter konceptualny i funkcjonowały jako zapis myśli. Ważne miejsce w Jego twórczości zajmował rysunek, który pojawiał się niekiedy na płótnach artysty.
Obrazy Tomasza Ciecierskiego mają postać kompozycji, charakteryzują się wielowymiarowością, mnogością punktów widzenia i koncepcji. Są wypełnione emocjami, związane z licznymi podróżami, choć zawsze powstawały w pracowni.
W ostatnich latach Ciecierski współpracował z Przemysławem Mateckim, z którym dzielił zainteresowanie dekonstrukcją obrazu i eksperymentem formalnym. Efektem tej współpracy była wspólna wystawa w galerii SZOKART, ukazująca dialog pomiędzy pokoleniami artystów i ich podejściem do malarskiego medium.
Tomasz Ciecierski pozostaje istotną postacią dla współczesnego malarstwa, a jego obrazy i płótna stanowią ważny element historii sztuki. Jego dziedzictwo jest żywe, a sztuka kontynuowana przez kolejne pokolenia. Stanowi trwały wkład dla współczesnego malarstwa.
Przemysław Matecki – urodzony w Żaganiu. 1997-2002 studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego w Zielonej Górze; od 1994 współtwórca i członek formacji muzycznej Płetwonurki Szczurki
2002 pomysłodawca i założyciel Pracowni Tfurczości Dojrzałej
Mieszka w Warszawie
Biorąc za punkt wyjścia wydzieliny i śmieci (również w sensie dosłownym) współczesnej kultury wizualnej i materialnej, Matecki wytwarza malarskie byty – obrazy, obiekty, instalacje – o wysokim stopniu wyrafinowania. W swoich pracach łączy prasowe zdjęcia i reprodukcje ze szlachetnym, malarskim kamuflażem. Sztuka Mateckiego ma wymiar radykalny i eksperymentalny, bywa wulgarna, flirtuje z pornografią i polityką, by w końcu przeciągnąć złe moce na swoją stronę. Zdradza zarazem szczególną, rzadką cechę – umiejętność rewolucjonizowania sposobu postrzegania rzeczywistości, rekonstruowania „lepszego świata” z okruchów tego, którym oddychamy na codzień. Malarstwo Mateckiego ma szczególną, retoryczną siłę mierzenia się ze współczesną kulturą, również w jej najbardziej przyziemnych przejawach. Charakterystyczna jest dla niego specyficzna, nieakademicka czułość dla obrazu malarskiego i zarazem kontrkulturowa energia, która sprawia, że jego obrazy – składane z abstrakcyjnej materii farby i z cytatów, z wyrwanych z gazet zdjęć – żyją prawdziwym życiem, tu i teraz.
Tomasz Ciecierski urodził się w 1945 roku w Krakowie. To wybitny malarz, który studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1971 roku uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej. Już wówczas jego malarski styl wyróżniał się refleksyjnością i eksperymentowaniem. Od 1972 do 1985 roku był wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych, a od 1979 roku prowadził samodzielną Pracownię Rysunku na macierzystej uczelni. Tomasz Ciecierski był znany z pracy jako wykładowca, który miał ogromne znaczenie dla kolejnych pokoleń studentów warszawskiej uczelni.
Ciecierski współpracował z Galerią Foksal w Warszawie oraz galeriami zagranicznymi, m.in. Wetering Galerie w Amsterdamie i Strelow w Düsseldorfie. Jego obrazy prezentowane były w wielu prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki, m.in. Documenta w Kassel (1992), Biennale w São Paulo (1987, 1994), Biennale w Sydney oraz w instytucjach takich jak Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu, Arsenał w Białymstoku czy Galeria Ego w Poznaniu.
Tomasz Ciecierski odbył artystyczne rezydencje w Stedelijk Museum w Amsterdamie (1981,01983) i w Musée d’Art Contemporain w Nîmes (1990-1991). W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Był aktywny od początku lat 90, kiedy jego obrazy i ekspozycja przyciągały uwagę krytyków i kolekcjonerów. Aktualnie można je znaleźć w licznych kolekcjach prywatnych i publicznych, w tym w zbiorach Muzeów Narodowych.
W latach osiemdziesiątych jego twórczość obejmowała eksperymenty z płótnem. Zrezygnował z figuratywnego przedstawiania twórczości na rzecz pejzażu przedstawianego nierzadko na granicy abstrakcji. Artysta znany był z cykli takich jak „Obrazy alogiczne” i „Obrazy niesfotografowane”. Ciecierski łączył malarstwo z innymi mediami, takimi jak fotografia, kolaż czy instalacja, badając proces powstawania obrazu. Tworzył całość z mniejszych form – fragmentów kartek, płócien. Celowo zestawiał ze sobą różne materiały, z których powstawało konkretne dzieło. Jego pejzaże miały charakter konceptualny i funkcjonowały jako zapis myśli. Ważne miejsce w Jego twórczości zajmował rysunek, który pojawiał się niekiedy na płótnach artysty.
Obrazy Tomasza Ciecierskiego mają postać kompozycji, charakteryzują się wielowymiarowością, mnogością punktów widzenia i koncepcji. Są wypełnione emocjami, związane z licznymi podróżami, choć zawsze powstawały w pracowni.
W ostatnich latach Ciecierski współpracował z Przemysławem Mateckim, z którym dzielił zainteresowanie dekonstrukcją obrazu i eksperymentem formalnym. Efektem tej współpracy była wspólna wystawa w galerii SZOKART, ukazująca dialog pomiędzy pokoleniami artystów i ich podejściem do malarskiego medium.
Tomasz Ciecierski pozostaje istotną postacią dla współczesnego malarstwa, a jego obrazy i płótna stanowią ważny element historii sztuki. Jego dziedzictwo jest żywe, a sztuka kontynuowana przez kolejne pokolenia. Stanowi trwały wkład dla współczesnego malarstwa.
Przemysław Matecki – urodzony w Żaganiu. 1997-2002 studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego w Zielonej Górze; od 1994 współtwórca i członek formacji muzycznej Płetwonurki Szczurki
2002 pomysłodawca i założyciel Pracowni Tfurczości Dojrzałej
Mieszka w Warszawie
Biorąc za punkt wyjścia wydzieliny i śmieci (również w sensie dosłownym) współczesnej kultury wizualnej i materialnej, Matecki wytwarza malarskie byty – obrazy, obiekty, instalacje – o wysokim stopniu wyrafinowania. W swoich pracach łączy prasowe zdjęcia i reprodukcje ze szlachetnym, malarskim kamuflażem. Sztuka Mateckiego ma wymiar radykalny i eksperymentalny, bywa wulgarna, flirtuje z pornografią i polityką, by w końcu przeciągnąć złe moce na swoją stronę. Zdradza zarazem szczególną, rzadką cechę – umiejętność rewolucjonizowania sposobu postrzegania rzeczywistości, rekonstruowania „lepszego świata” z okruchów tego, którym oddychamy na codzień. Malarstwo Mateckiego ma szczególną, retoryczną siłę mierzenia się ze współczesną kulturą, również w jej najbardziej przyziemnych przejawach. Charakterystyczna jest dla niego specyficzna, nieakademicka czułość dla obrazu malarskiego i zarazem kontrkulturowa energia, która sprawia, że jego obrazy – składane z abstrakcyjnej materii farby i z cytatów, z wyrwanych z gazet zdjęć – żyją prawdziwym życiem, tu i teraz.
Tomasz Ciecierski urodził się w 1945 roku w Krakowie. To wybitny malarz, który studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1971 roku uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej. Już wówczas jego malarski styl wyróżniał się refleksyjnością i eksperymentowaniem. Od 1972 do 1985 roku był wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych, a od 1979 roku prowadził samodzielną Pracownię Rysunku na macierzystej uczelni. Tomasz Ciecierski był znany z pracy jako wykładowca, który miał ogromne znaczenie dla kolejnych pokoleń studentów warszawskiej uczelni.
Ciecierski współpracował z Galerią Foksal w Warszawie oraz galeriami zagranicznymi, m.in. Wetering Galerie w Amsterdamie i Strelow w Düsseldorfie. Jego obrazy prezentowane były w wielu prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki, m.in. Documenta w Kassel (1992), Biennale w São Paulo (1987, 1994), Biennale w Sydney oraz w instytucjach takich jak Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu, Arsenał w Białymstoku czy Galeria Ego w Poznaniu.
Tomasz Ciecierski odbył artystyczne rezydencje w Stedelijk Museum w Amsterdamie (1981,01983) i w Musée d’Art Contemporain w Nîmes (1990-1991). W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Był aktywny od początku lat 90, kiedy jego obrazy i ekspozycja przyciągały uwagę krytyków i kolekcjonerów. Aktualnie można je znaleźć w licznych kolekcjach prywatnych i publicznych, w tym w zbiorach Muzeów Narodowych.
W latach osiemdziesiątych jego twórczość obejmowała eksperymenty z płótnem. Zrezygnował z figuratywnego przedstawiania twórczości na rzecz pejzażu przedstawianego nierzadko na granicy abstrakcji. Artysta znany był z cykli takich jak „Obrazy alogiczne” i „Obrazy niesfotografowane”. Ciecierski łączył malarstwo z innymi mediami, takimi jak fotografia, kolaż czy instalacja, badając proces powstawania obrazu. Tworzył całość z mniejszych form – fragmentów kartek, płócien. Celowo zestawiał ze sobą różne materiały, z których powstawało konkretne dzieło. Jego pejzaże miały charakter konceptualny i funkcjonowały jako zapis myśli. Ważne miejsce w Jego twórczości zajmował rysunek, który pojawiał się niekiedy na płótnach artysty.
Obrazy Tomasza Ciecierskiego mają postać kompozycji, charakteryzują się wielowymiarowością, mnogością punktów widzenia i koncepcji. Są wypełnione emocjami, związane z licznymi podróżami, choć zawsze powstawały w pracowni.
W ostatnich latach Ciecierski współpracował z Przemysławem Mateckim, z którym dzielił zainteresowanie dekonstrukcją obrazu i eksperymentem formalnym. Efektem tej współpracy była wspólna wystawa w galerii SZOKART, ukazująca dialog pomiędzy pokoleniami artystów i ich podejściem do malarskiego medium.
Tomasz Ciecierski pozostaje istotną postacią dla współczesnego malarstwa, a jego obrazy i płótna stanowią ważny element historii sztuki. Jego dziedzictwo jest żywe, a sztuka kontynuowana przez kolejne pokolenia. Stanowi trwały wkład dla współczesnego malarstwa.
Przemysław Matecki – urodzony w Żaganiu. 1997-2002 studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego w Zielonej Górze; od 1994 współtwórca i członek formacji muzycznej Płetwonurki Szczurki
2002 pomysłodawca i założyciel Pracowni Tfurczości Dojrzałej
Mieszka w Warszawie
Biorąc za punkt wyjścia wydzieliny i śmieci (również w sensie dosłownym) współczesnej kultury wizualnej i materialnej, Matecki wytwarza malarskie byty – obrazy, obiekty, instalacje – o wysokim stopniu wyrafinowania. W swoich pracach łączy prasowe zdjęcia i reprodukcje ze szlachetnym, malarskim kamuflażem. Sztuka Mateckiego ma wymiar radykalny i eksperymentalny, bywa wulgarna, flirtuje z pornografią i polityką, by w końcu przeciągnąć złe moce na swoją stronę. Zdradza zarazem szczególną, rzadką cechę – umiejętność rewolucjonizowania sposobu postrzegania rzeczywistości, rekonstruowania „lepszego świata” z okruchów tego, którym oddychamy na codzień. Malarstwo Mateckiego ma szczególną, retoryczną siłę mierzenia się ze współczesną kulturą, również w jej najbardziej przyziemnych przejawach. Charakterystyczna jest dla niego specyficzna, nieakademicka czułość dla obrazu malarskiego i zarazem kontrkulturowa energia, która sprawia, że jego obrazy – składane z abstrakcyjnej materii farby i z cytatów, z wyrwanych z gazet zdjęć – żyją prawdziwym życiem, tu i teraz.